Chwila jest chwilą; nie może być pierwsza ani ostatnia. To mgnienie oka, skurcz serca, błysk światła w oczach psa, kropla deszczu uwięziona przez źdźbło trawy. To trwanie. Bo trwanie jest chwilą, a chwila trwaniem. To czas przesypujący się wciąż na nowo w klepsydrze życia i między palcami bogów. To pradawny Uroboros, bez początku i końca.

Trzeba utrwalić to, co minie, zapomniane, trzeba zatrzymać wspomnienia, spłycić oddech, skupić wzrok.

Ciri wyjaśniała Galahadowi: "W każdym momencie czasu kryje się przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. W każdym momencie czasu kryje się wieczność."

Tak więc warto pochylić się nad chwilą, przyjrzeć się jej, zadumać, westchnąć, gdyż pochylając się nad nią, może pochylamy się naprawdę nad sobą.

 

Hija wariuje ze szczęścia odkąd zrobiło się trochę cieplej i nigdy nie przepuści okazji kąpieli. Właściwie obojętne w czym ma się taplać. Dobrze się wymoczyć w kałuży (z braku laku), w mule (bosko), czy w innej formie "mokrości". Efekt często jest piorunujący. Najgorsze jest przywyknięcie do myśli, że czyściutki, piękny pieseczek, który wychodzi z domu, zmieni się wkrótce w nie przymierzając prosię chowane w najgorszej chlewni, potem, gdy się to zaakceptuje, jest łatwiej. Bo wiadomo przecież, że spacer to spacer, nie chodzi o grzeczne chodzenie przy nodze (przynajmniej nie zawsze) czy paradowanie po chodniczkach, lecz o to, by się wyszaleć i zachłysnąć wolnością.

 

 

Bywa i tak, że zmienia się nie tylko maść psa, ale i rasa!!!!?

 

 

Utytłać się i doprowadzić Rodzinę (czyli nas) do łez, zgrzytania zębów i wyrywania włosów (resztek) to bez mała powinność.